Furious 7 uitgelegd aan mijn moeder

'Aside'

Nou mama, ik ga je een verhaal vertellen.

Er was eens een hele slechte filmreeks van 6 films die niemand ooit serieus nam, maar wel als een trein liep. Het is de Fast and Furious serie. Het gaat over een stel straatschoffies die niks hebben gedaan met hun leven, behalve aan veel te mooie auto’s sleutelen. En daar beroven ze dan een bank mee. Dat soort dingen. De eerste film (The Fast And The Furious) werd gemaakt in 2001 en de de meest recente is dit jaar uitgekomen. Eigenlijk werd het met de film belachelijker. Ze gingen een schurk achtervolgen in een Ford Escort en omdat ze zo goed waren in autorijden, versloegen ze met die Ford een tank.

Dat was in deel 6.

En toen kondigden ze een deel 7 aan! Iedereen dacht: jaaaa nog meer onzin en auto’s! Het kán nog belachelijker! YESSS. Al jaren waren het dezelfde acteurs die meededen. Vin Diesel, Paul Walker, Michelle Rodriguez, Dwayne Johnson, Ludacris, allemaal mensen waar je vast nooit van gehoord hebt. Maar wel erg leuk. En toen de opnames van deel 7 (Furious 7, ook zo’n lekker originele titel) waren begonnen, verheugde iedereen zich er al op.

Maar op 30 november 2013 overleed Paul Walker. Hij is samen met Vin Diesel de hoofdrolspeler van de reeks. Ironisch maar tragisch genoeg is hij op een benefiet gala in een te dure auto gestapt en de bestuurder is tegen een boom geknald. Paul en de bestuurder waren op slag dood.

Opeens veranderde alles aan Furious 7, want ze waren immers nog bezig met die opnames! En hoe moest dat dan? En werd de film nou gecanceled? En ze hadden immers ook nog een deel 8,9 en 10 aangekondigd! Hoe moest Fast and Furious nou verder zonder Paul Walker? Iedereen was in rep en roer. De film werd een half jaar uitgesteld en er werd aangegeven dat het script (uiteraard) aangepast werd. Ze gingen verder met de opnames die er al waren en de ontbrekende scenes van Paul werden geanimeerd. Iedereen dacht: ‘Juw, die berooft een bank en wordt dan opgeblazen of zo.’

Toch was iedereen benieuwd en de film was constant uitverkocht. Hij staat in de top 50 best bezochte bioscoop ALLER TIJDEN alleen omdat die man overleden is. Waanzin!

Ik heb nog nooit zo hard gehuild bij een film.

(!spoiler alert!) De hele film is explosies en auto’s zoals je gewend bent van de serie, maar er zit een randje aan. Iedereen in die zaal wéét dat Paul niet terug zal komen in de volgende film. Plotseling is er een moment waarop je Paul met zijn film-vrouw-en-film-kindje op het strand ziet, en de rest van de Furious crew (die dus al ongeveer 15 jaar samen werken) zit er naar te kijken. Op dat moment verandert de hele sfeer van de film en je ziet oprecht verdriet bij de acteurs.

Vin Diesel staat op, loopt naar zijn veel te grote Dodge Charger en rijdt weg. Op dat moment zet er een ongelooflijk mooi liedje in. Vin Diesel denkt terug aan de momenten van de afgelopen 15 jaar die hij heeft meegemaakt met Paul Walker. Paul Walker komt naast hem rijden in een witte auto en zegt: ‘Dacht je dat je zo makkelijk van me af kwam?” En ze rijden samen langs zee terwijl de film het publiek flashblacks laat zien van de jonge Paul Walker en Vin Diesel die als 20-ers begonnen zijn en duidelijk veel lol hadden samen.

Op een gegeven moment slaat de witte auto van Paul links af, naar een onbekende bestemming aan zee, terwijl Vin Diesel doorrijdt.

En dat is serieus het mooiste afscheid dat ik me ooit had kunnen bedenken van een acteur die zo geliefd was door fans en (zo te zien/voelen) collega’s. O mijn God wat hebben ze dit mooi gedaan.

Toen het licht aan ging was iedereen aan het sniffen en onder zijn ogen aan het vegen.  Al die stoere mannen die al 15 jaar naar een stel ontploffende auto’s aan het kijken zijn, konden het niet meer droog houden. Maar eerlijk, niemand wil huilend betrapt worden bij een ‘Fast and Furious’ film…

Ik voeg de link van het liedje bij, in het filmpje zie je ook de flashbacks van Paul Walker. Ik krijg er nog steeds kippenvel van.

Ik hoop dat het nou allemaal een beetje duidelijker is.

Dat was het weer!

Daaaag.
Roos.

…Schat!?

Afbeelding

Sinds 2013 hebben we een kat. Vincent Vega. Michael houdt niet zo van katten, maar hij wilde mij graag blij maken. Vinny heeft een erg karakteristieke kop en een nog eigenzinniger karakter.

Vin Spiegel

Vinny wil altijd bij je zijn. Dit maakt hem meer ‘honds’ dan de gemiddelde kat. Als ik in bad ga, ligt hij in de wasbak er naast te slapen. Hij wil per se op Michael’s buik liggen als hij aan het gamen is. Als een van ons de was op gaat hangen, gaat hij mee om gezellig in diezelfde ruimte op de kattenbak te gaan zitten. Zo ook als een van ons naar de wc moet. Als ik ga, kruipt hij op schoot. Als Michael gaat, springt hij op de bril. Soms gaat Vincent ook in zijn eentje naar de wc, maar dan om het (schone!) water op te drinken.

10544396_893400654021548_2990776180230010980_n

Zodoende gebeurde er op een dag het volgende: Michael moest heel erg plassen. Hij moest zo nodig dat hij de deur open liet staan. Vincent waggelde er weer eens achteraan en sprong weer op de wc op het moment dat Michael wil beginnen met plassen.

vin wc

Ik zat in de woonkamer, te wachten tot we verder konden gaan met onze film. Na ‘VINNY GA WEG! IK HOU HET NIET MEER!’ was het even stil. Vincent kwam de woonkamer in gerend en een twijfelende stem zei vanuit de wc:

“…Schat!? Ik heb op de kat geplast.”

Samenwonende poep

Sinds een paar maanden is er echt ongelofelijk veel in mijn leven gebeurd. Ik werd gepromoveerd tot Store Manager, werd 23, had examens van school (waarvoor ik ben geslaagd), begon weer aan een nieuwe opleiding, moest ik een bijna geheel nieuw team op de zaak inwerken, kregen we een Duitser en een Zweedse te logeren voor een week, we kregen een kat, ik kreeg een auto van de zaak én zijn mijn vriend en ik verhuisd naar een super mooi groot appartement. Het is gelegen in het centrum van Roermond, en tot de dag van vandaag kan ik niet geloven dat we er wonen.

Eerst woonden we met zijn tweetjes in een studio van 30 vierkante meter. We woonden daar ook al écht officieel samen. Maar omdat het zo klein was, hield je toch wel erg veel rekening met elkaar. En zoals we nu wonen hoeft dat helemaal niet.

Wat iedereen misschien wel weet is dat als je gaat samenwonen, er dingen naar boven komen over die persoon die je echt enorm vervelend of irritant vind. Dat je vriend het vuilnis niet buiten zet, zijn geknipte teennagels op de grond laat liggen of zijn vieze onderbroeken niet in de was gooit maar onder het bed.
Misschien zit je vriendin 24/7 op haar telefoon te spelen, laat ze vieze scheten onder het eten of kan ze helemaal niet koken!
Om eerlijk te zijn irriteren wij ons niet zo aan elkaars trekjes. Michael schreeuwt af en toe dat ik het licht uit moet doen, en ik struikel soms over zijn 10 paar schoenen die verspreid door het huis liggen.
Maar er is toch wel iets dat ik met jullie moet delen.

Michael is dol op poepen.

Ja natuurlijk, iedereen poept. Als je niet poept ontplof je en zit iedereen in een straal van 2 kilometer om je heen onder de lichaamssappen.
Maar Michael poept anders. Hij poept echt met plezier.
Sowieso moet hij meteen poepen als hij lekker gegeten heeft. Heb je voor hem gekookt en hij moet niet direct naar de wc? Dan was je eten niet lekker genoeg. Soms vindt hij het eten zó lekker dat hij zijn bestek neerlegt en opstaat om te gaan poepen. Ik stel me zo voor dat zijn darmen het eten dan ook uitzonderlijk lekker vonden.

mike darmen

Maar meestal is dit maar een aankondiging van wat nog komen gaat.
Een paar uur later moet moet hij echt heel erg poepen. Dit weet je als hij opeens zijn telefoon gaat zoeken die hij al 2 uur niet meer aangeraakt heeft. Maar als hij zijn laptop los gaat koppelen van de stroom weet je dat het echt menens is: Extreme Pooping!!!

Mike poep

Als Michael op het werk extreem hard aan het poepen is, heeft hij natuurlijk geen laptop bij de hand om zijn tijd vol te krijgen. Want 20 minuten op de wc zitten zonder amusement is natuurlijk niet goed genoeg.

Soms krijg ik dan ook dit soort foto’s toegestuurd:

foto

 Inmiddels heb ik er wel mee leren leven, iemand die meer van zijn eigen shit houdt dan van mij. Momenteel heeft hij zelfs een stopwoordje afgeleid van een youtube filmpje: ‘eat da poopoo.’ Onze kat is een ‘poephoofd’ naar zijn zeggen en de hamster een ‘schijtzak’. Hij houdt ongelofelijk veel van die beestjes, dus ik denk dat hij zijn liefde voor poep projecteert op onze huisdieren. Dat hoop ik tenminste…

Ik denk dat de grootste zorg op dit moment is dat ik ten alle tijden eerder op de wc moet zijn geweest dan hij, en dan komt alles wel poep eh… goed.

tumblr_m8725pzWF51rusweao1_5001

 

 

 

 

**Deze post is met toestemming van de PooLover gemaakt. De laatste comic is gemaakt door The Oatmeal, mijn grote held qua misplaatste comics: http://theoatmeal.com/.
Alles in dit verhaal is waar, Michael heeft echt gebunjeejumpt in poep.
Het filmpje waar hij zijn stopwoordje vandaan heeft kun je hier vinden> http://www.youtube.com/watch?v=On3etueeGIg **

Jip en Janneke willen orkestje spelen

Jip heeft een nieuwe trom met echte trommelstokken.
Janneke heeft een kam met een stukje dun papier. Dat is net een mondharmonica. Als ze haar mond ertegen duwt en dan “hoe” doet zegt haar mondharmonica “zvoe”. Janneke vindt dat heel grappig. En het papier kietelt aan haar lippen.

Jip en Janneke

Poes komt aangelopen en mauwt heel hard. Ze wil ook meespelen.
“Nee” roept Jip, “jij mag niet meespelen, hoor!”
‘Ach laat haar nou toch.’ zegt Janneke. “Nee” zegt Jip, “poezen kunnen geen muziek maken. Ze hebben geen handjes en ook geen lipjes, dus kunnen ze niet trommelen en ook niet blazen.”

‘Ach stomme lul’ schreeuwt Janneke, ‘je hebt zélf geen lipjes! En kijk eens naar je armen, die staan een meter uit elkaar, zo kun jij óók niet trommelen. Je kunt nog niet eens lopen met die rare voetjes van je, de neuzen staan helemaal naar binnen! Trouwens, je hoofd is gewoon een rare zwarte vlek met een wit gaatje er in.’
“Ach mens” bromt Jip, “trek jij je broek op want ik zie je billen. Bah!”

‘Mauw’ zegt Poes, en gaapt om zoveel onzin.

jip en janneke 2

 

** Alle credits van dit verhaaltje gaan naar Annie M.G Schmidt en mijn vader André Vranken. Hij heeft dit verhaaltje samen met mij gemaakt toen ik nog heel klein was.
De plaatjes zijn uiteraard gebaseerd op de tekeningen van Fiep Westendorp.**
http://www.fiepwestendorp.nl/fiepamsterdam/
http://www.annie-mg.com/
http://andrevranken.nl/

Ekte hamster

Afbeelding

Hamster het konijn is nu zeker 4 maanden weg uit ons huisje. In eerste instantie waren we blij. Voor hem omdat hij buiten rond kan rennen als een malle, maar ook voor ons. Omdat we nu weer kunnen slapen en geen konijnenkeutels in de bank hebben zitten. Eigenlijk zitten die er nog steeds, maar we negeren ze gewoon totdat ze omhoog komen drijven.

Michael en ik misten toch iets in huis. We hebben 4 gigantische vissen die gewoon voor eeuwig blijven leven en doorgroeien, maar daar kun je niet mee knuffelen.
Een hond of een kat kan niet in onze ‘studio’ met dakterras op de tweede verdieping.

Dus, we besloten een hamster te kopen. Een echte deze keer.
Michael besloot dat het ‘de meest motherfucking coole hamster op aarde’ werd, en koos de kleinste.
Om zijn awesomeness een duwtje in de rug te geven, ging hij Tony Stark heten; de man die in het Iron Man pakje zit. Dat Tony eigenlijk een meisje is, kan ons geen bal schelen.
Hij is de meest motherfucking coole hamster op aarde.

Iron Hamster

We maakten zijn kooitje klaar, pleurden al zijn speeltjes er in en vervolgens Tony zelf. Vervolgens hebben we een uur gekeken naar hoe hij in zijn huisje ging liggen slapen.

Na twee weken zijn we er wel uit, dit is een redelijk normale hamster. Hij is pas 10 weken oud en zal waarschijnlijk ook nog niet helemaal tam zijn.
Van 00:00 tot 06:00 rent hij rondjes in zijn rad en graaft tunnels in zijn zaagsel, de rest van de 24 uur slaapt hij alsof zijn leven er vanaf hangt… wat waarschijnlijk ook zo is. Hij slaapt inmiddels door Michaels vechtspelletjes, mijn muziek en al het bezoek heen. Zoals zijn baasjes dat ook doen.
Hij is dan misschien niet heel stoer en vol gevaar, hij is tenminste een échte hamster.

iron hamster 2

Iron Man

Mijn vader is Iron Man.

Nee… Nee je ziet het verkeerd voor je. Je ziet nu een super rijke grappige dude voor je in een awesome pakje die de held uithangt met lasers en coole gadgets. Heb ik gelijk of niet?
Dát is niet mijn vader.

Iron Man

Mijn vader is een man van bijna twee meter die alles doet dat in zijn bereik ligt. Hij kan alles, hij doet alles en hij weet alles.
Hij is opgeleid tot kunstenaar aan de kunstacademie van Maastricht. Hij maakte eerst loodzware schilderijen met nog veel zwaardere lijsten. Soms was de lijst nog groter dan het schilderij zelf. Op een gegeven moment is hij bronzen beelden gaan maken. En ik denk dat hij op dat moment Iron Man is geworden.

Alles wat die man maakt is van ijzer, of zo zwaar en stevig als ijzer.
Bijvoorbeeld:
– Zijn gehele keuken is gemaakt van ijzeren platen waar vrachtwagens in weilanden over heen rijden, die overigens nodig waren bij de bouw van zijn eigen huis.
– Mijn moeder leeft nog steeds met de ‘nood voorzieningen’ die hij in 1994 in haar huis heeft aangelegd, want dat doet het nog allemaal prima.
– Toen ik een hoesje voor mijn Ipod kreeg met Sinterklaas, was deze van metaal en hard plastic. ‘Dan kun je er tenminste nog iemand zijn hoofd mee inslaan.’
– Pa heeft ooit een partij deuren opgekocht. Hij maakt er onder andere tafelbladen van, met een handig (klink) gaatje waar allerlei kabels doorheen kunnen. Voor je laptop bijvoorbeeld.
– Knutselen met mijn vader betekende soms dat je creatie vereeuwigd werd… in brons.

foto (2)
– Mijn zusje wilde voor haar verjaardag ‘iets zelfgemaakts’ van haar ouders. Van papa kreeg ze een zelfgemaakte klapper. Een twee rings a5 formaat van ijzer gemaakt. Het klappertje heeft ooit haar schooltas kapot gescheurd vanwege de scherpe randjes. Ook was het veel te zwaar bij al haar school boeken, dus het klappertje staat nu mooi en nuttig te zijn op haar kamer.

Zo zijn er talloze voorbeelden van hoe alles wat er uit zijn enorme handen komt zwaar, degelijk, nuttig en vooral niet afgewerkt is.
Het mooiste verhaal vind ik nog dat toen ik op kamers ging, ik ook een tafel wilde hebben. Maar studentenkamers zijn klein en een tafel naar boven sjouwen zag ik niet echt zitten. Dus ik vroeg aan papa een zelf geknutselde op maat gemaakte tafel die je uit elkaar kon halen.
Stiekem dacht ik dat hij een houten tafel ging maken vanwege het uit-elkaar-haal-gedeelte. Maar mijn vader bleef trouw aan zijn principes en kwam op de dag van mijn verhuizing met 4 ijzeren poten en een dik houten tafelblad aanzetten. De poten waren genummerd omdat de tafel maar op één manier in elkaar kon. Ook zaten er imbus bouten in waar je ‘U’ tegen zegt. De gemiddelde gereedschapskist heeft die imbus sleutel er niet in zitten. Zijn theorie was namelijk: als dat bij IKEA kon, dan kon hij dat ook… maar dan beter. Hij had de tafel zélfs voor me in de grondverf gezet.
En zodra mijn nieuwe tafel in elkaar gezet was, wreef hij er even overheen en zei: ‘Je kunt er tenminste een stevige wip op maken.’
Mijn tafel is mijn grote trots. Het is de enige plek waar ik goed kan tekenen zonder dat alles bezwijkt onder al het gewicht en het past perfect bij de rest van mijn inrichting.

IMG02196-20110903-2009

Momenteel is mijn vader zijn atelier aan het bouwen naast zijn eigen huis. Natuurlijk wordt dat huis zwaar, degelijk en van veel ijzer. Onverwoestbaar.
Zodra de Apocalyps komt en de hele wereld vergaat, blijven mijn vaders creaties bestaan samen met kakkerlakken en Nokia 3310’s.

Mijn vader is misschien geen rijke dude met lasers en coole shiny gadgets, maar hij is wel mijn held die elke keer weer voor me klaar staat. En daarbij is hij net zo grappig als Tony Stark.
Dit alles maakt hem de échte Iron Man.

Alleen heeft deze Iron Man geen pakje aan, want dan komt hij niet meer vooruit.

Iron man 2

 

Hee!

Het is vrijdagavond en je zit lekker op de bank naar een detective te kijken. CSI, Bones, Criminal Minds, Law and Order… om het even, ze zijn allemaal hetzelfde.
De show heeft nog 10 minuten te gaan en het team lijkt er niet uit te komen wie de moord gepleegd heeft. Je geeft het al op, je denkt: ‘Dit wordt een vervolgverhaal. Laat maar zitten.’
Tot plots iemand de oplossing gevonden heeft! Opeens is er uit het niets uit een hele andere richting bewijs aankomen waaien dat de zaak oplost! Oh wat is iedereen blij, alles is weer goed gekomen…
…en jij voelt je enorm bedrogen. What the fuck!? Waarom!? In het echte leven gaat dit toch ook niet zo? Heb ik net 40 minuten -60 met reclames- van mijn leven verspild, omdat de makers van dit programma er zelf niet meer uit kwamen? IK KIJK DIT NOOIT MEER!!!!

Knife Horatio

En terwijl je kwaad je tv uitzet bedenk je je: dit is allemaal de schuld van Kuifje.

Van wie?
Kuifje.
Laat me je uitleggen waarom.

Vroeger las ik alle strips van Kuifje keer op keer. Toen ik nog klein was vond ik het fascinerend hoe Kuifje weer wist te ontsnappen aan de boeven en veilig thuis kwam met zijn hondje. Maar na een paar jaar begon ik me te irriteren aan het gemak waarmee dit allemaal ging. Om mijn frustratie over de detectives aan te geven gebruik ik altijd het volgende voorbeeld:

Kuifje is gevangen genomen door ciminele Arabieren die cocaïne in blikjes tonijn Europa binnen smokkelen. Kuifje is meegenomen naar hun hoofdkwartier in een oude verlaten vuurtoren ergens in the middle of nowhere. Hij zit vast op de bovenste verdieping, radeloos, verdrietig, bang.

Duikerpak

De lezer heeft het allang opgemerkt, maar na 2 plaatjes ziet ook Bobbie het vreemde pakketje onder de bank. Kuifje vertrouwt het geval eerst niet, maar wat zou het? Hij sterft toch een vreselijke dood in de toren van tonijn-snuivende Arabieren. Voorzichtig opent hij het pakketje en roept verrast uit:

Duikerpak2

En zo verdwijnen Kuifje en zijn trouwe metgezel de nacht in. Op zoek naar de boot van Kapitein Haddock die hem vast al aan het zoeken was in de buurt van die vuurtoren.
Ze pakken de boeven met de informatie die Kuifje opgevangen heeft in de toren en keren terug naar België waar hen vast weer een nieuw avontuur staat te wachten.

duikerpak3

Zo heeft Kuifje elk ‘gemakkelijk’ einde voor me verpest. Met zijn duikerpak…. pffff.

En geeft het maar toe. Ook al zijn die detectives verschrikkelijk, je blijft er naar kijken. Hopend dat er ooit een aflevering tussen zit die je tot het eind blijft boeien, waar je nog dagelijks aan denkt. Want die afleveringen bestaan! Echt waar!
Net zoals er hele goede Kuifje verhalen zijn, bestaan er detective afleveringen die vanaf de eerste minuut geweldig geschreven zijn met een goed bedacht einde.

Tot die tijd zal ik me blijven ergeren aan de slordigheid en het gemakzucht van CSI en al die andere programma’s. En elke keer als ze plotseling dat ontbrekende stukje bewijs hebben gevonden, zit ik op de bank en roep ik: ‘Hee! Een duikerpak!’

** De oorsprong van dit verhaal ligt bij mijn moeder, die altijd met dit soort geniale uitspraken komt**